لایه‌ها، گروه‌ها و ماسک‌ها

پنل لایه‌ها نقشه‌ی یک سند است: هر لایه، گروه و شیء در یک فهرست، به همان ترتیبی که روی صفحه روی هم قرار گرفته‌اند. از آن برای نمایش و پنهان کردن، قفل کردن، تغییر نام، جابه‌جایی ترتیب و انتخاب استفاده کنید، و برای اینکه با یک نگاه ببینید هر شیء در کدام لایه است.

میان‌برهای زیر به شکل macOS نوشته شده‌اند. در Windows و Linux، ⌘ را Ctrl، ⌥ را Alt و ⇧ را Shift بخوانید.

پنل لایه‌ها

آن را از پنجره › لایه‌ها (F7) باز کنید. فهرست، لایه‌های شما را در سطح بالا نگه می‌دارد و محتوای هر لایه زیر آن تودرتو قرار دارد: گروه‌ها، مسیرها، متن، تصاویر و لایه‌های پیکسلی، به شکل درختی که می‌توانید باز و بسته‌اش کنید. یک ظرف (لایه یا گروه) مثلث کوچکی در سمت چپ ردیفش دارد؛ روی آن کلیک کنید تا ظرف جمع یا باز شود. سندهای پرلایه خوانا می‌مانند، چون می‌توانید بخش‌هایی را که رویشان کار نمی‌کنید جمع کنید.

دو دکمه در پایین پنل قرار دارند. ساختن لایه‌ی جدید لایه‌ای خالی درست بالای لایه‌ی فعال کنونی می‌افزاید و لایه‌ی تازه را فعال می‌کند. حذف انتخاب هر چه انتخاب شده را حذف می‌کند؛ سند همیشه دست‌کم یک لایه نگه می‌دارد، پس آخرین لایه‌ی باقی‌مانده را نمی‌توان از این راه حذف کرد. برای تغییر نام هر لایه، گروه یا شیء، روی نامش در فهرست دوبار کلیک کنید، تایپ کنید و Enter را بزنید. نام‌گذاری بخش‌های یک سند شلوغ سریع‌ترین راه برای پیمایش‌پذیر نگه داشتن آن است.

آنچه هر ردیف نشان می‌دهد

خواندن یک ردیف از چپ به راست:

لایه‌ها و گروه‌ها

لایه‌ها ظرف‌های سطح بالای یک سندند. برای جدا نگه داشتن بخش‌های نامرتبط اثر وجود دارند: پس‌زمینه در یک لایه، طراحی اصلی در لایه‌ای دیگر و برچسب‌ها در لایه‌ی سوم. چون لایه در ریشه‌ی درخت قرار دارد، پنهان کردن، قفل کردن یا جابه‌جا کردن ترتیب آن همه‌ی محتوایش را در یک گام جابه‌جا می‌کند.

گروه ظرف کوچک‌تری است که درون یک لایه (یا درون گروهی دیگر) قرار دارد و همراه اثر جابه‌جا می‌شود. گروه‌بندی راه پیوند دادن بخش‌های یک چیز به هم است، مثل قطعه‌های یک لوگو یا آیکون، تا به‌صورت یک واحد جابه‌جا شوند، مقیاس بگیرند و روی هم چیده شوند. گروه‌ها در پنل با مثلث خودشان باز و بسته می‌شوند، درست مانند لایه‌ها.

لایه‌ها و گروه‌ها از یک جهت مهم یکسان رفتار می‌کنند: هر کدام را می‌توان نمایان یا پنهان، قفل یا باز کرد، و هر کدام می‌تواند کدری و حالت ترکیب خودش را داشته باشد که روی همه‌ی محتوایش اعمال می‌شود. تفاوت در نقش است. لایه‌ها کل سند را سازمان می‌دهند؛ گروه‌ها اشیای منفرد را به هم پیوند می‌دهند.

گروه کردن و از گروه درآوردن

دو یا چند شیء را انتخاب کنید و شیء › گروه (⌘G) را برگزینید تا در یک گروه گرد آیند. شیء › لغو گروه (⇧⌘G) اشیای یک گروه انتخاب‌شده را دوباره بیرون می‌آورد. گروه‌ها می‌توانند تودرتو باشند، پس گروهی از گروه‌ها اشکالی ندارد؛ هر ⇧⌘G یک سطح را جدا می‌کند. هر وقت دیدید یک مشت شیء را بارها و بارها انتخاب می‌کنید، سراغ گروه بروید.

ترتیب روی هم قرارگیری: جلو و پشت

اشیا از پشت به جلو رسم می‌شوند، پس شیئی که به جلو نزدیک‌تر است، جایی که روی هم می‌افتند، اشیای پشت سرش را می‌پوشاند. پنل این ترتیب را مستقیم نشان می‌دهد: بالاترین ردیف جلویی‌ترین شیء است و پایین‌ترین ردیف عقب‌ترین. جابه‌جا کردن ترتیب یک شیء تعیین می‌کند چه چیزی چه چیزی را بپوشاند.

سریع‌ترین راه برای جابه‌جا کردن ترتیب، کشیدن است: ردیفی را بگیرید و بالاتر یا پایین‌تر در فهرست رها کنید تا در پشته جابه‌جا شود، یا آن را روی یک لایه یا گروه رها کنید تا شیء به درون آن برود. کشیدن همچنین راه بردن یک شیء انتخاب‌شده به لایه‌ای دیگر است — بدون برش و چسباندن.

انتخاب را با شیء › چیدمان در پشته جابه‌جا کنید:

هنگامی از این‌ها استفاده کنید که شکلی که لازم دارید پشت شکل دیگری پنهان شده، یا پس‌زمینه‌ای روی طراحی افتاده است. برای پیمودن اشیایی که روی هم قرار گرفته‌اند، انتخاب › شیء بعدی بالاتر (⌥⌘]) و شیء بعدی پایین‌تر (⌥⌘[) انتخاب را در پشته بالا و پایین می‌برند، که برای رسیدن به چیزی که زیر اثرهای دیگر مدفون شده کاربردی است.

نمایش و پنهان کردن

روی چشم هر ردیفی کلیک کنید تا آن لایه، گروه یا شیء پنهان شود؛ دوباره کلیک کنید تا برگردد. ردیف پنهان در رسم، چاپ یا خروجی هیچ نقشی ندارد، پس پنهان کردن راه امنی برای کنار زدن چیزی بدون حذف آن است. از آن برای مقایسه‌ی دو نسخه از یک جزء، یا خلوت کردن بومی شلوغ تا بخشی که رویش کار می‌کنید، استفاده کنید.

منو همین را برای انتخاب کنونی پیشنهاد می‌دهد: شیء › پنهان کردن › انتخاب (⌘3) آنچه را انتخاب شده پنهان می‌کند و شیء › نمایش همه (⌥⌘3) همه‌ی چیزهای پنهان را نمایان می‌کند.

قفل کردن

روی قفل یک ردیف کلیک کنید تا قفل شود. شیء قفل‌شده دیده می‌ماند اما روی بوم نمی‌توان انتخاب یا تغییرش داد، پس هنگامی که پیرامونش کار می‌کنید از آسیب در امان است. قفل کردن یک لایه همه‌ی محتوایش را یک‌جا محافظت می‌کند. هنگامی که روی پس‌زمینه طراحی می‌کنید آن را قفل کنید، یا جزئی تمام‌شده را قفل کنید تا کشیدنی ناخواسته جابه‌جایش نکند.

از منو، شیء › قفل › انتخاب (⌘2) آنچه را انتخاب شده قفل می‌کند و شیء › باز کردن قفل همه (⌥⌘2) همه را دوباره آزاد می‌کند. قفل کردن یک شیء انتخاب‌شده آن را از انتخاب هم بیرون می‌برد، چون چیز قفل‌شده دیگر چیزی نیست که بتوانید رویش کاری انجام دهید.

انتخاب و لایه‌ی فعال

روی ردیف یک شیء در پنل کلیک کنید تا آن شیء روی بوم انتخاب شود. هنگام کلیک ⇧، ⌘ یا Ctrl را نگه دارید تا شیء دیگری به انتخاب افزوده شود، تا بتوانید بی‌آنکه دنبال شکل‌های کوچک روی صفحه بگردید، انتخابی را از روی فهرست بسازید.

کلیک روی ردیف یک لایه کار دیگری می‌کند: آن لایه را لایه‌ی فعال می‌کند که با نواری رنگی در لبه‌ی چپش مشخص می‌شود. اثر تازه‌ای که می‌کشید، جای‌گذاری می‌کنید یا می‌چسبانید به لایه‌ی فعال افزوده می‌شود، پس کلیک روی یک لایه پیش از آغاز کار تعیین می‌کند آن کار کجا بنشیند. ساختن لایه‌ی جدید آن را بی‌درنگ فعال می‌کند.

مربع انتخاب در سمت راست هر ردیف پنل را به بوم پیوند می‌دهد. روی هر ردیفی که بخشی از انتخاب کنونی را در خود دارد، به رنگ لایه پدیدار می‌شود و روی همان اشیایی که دقیقاً انتخاب شده‌اند پر است. چون این نشانه در درخت بالا می‌رود، نگاهی به پایین فهرست هم نشان می‌دهد چه چیزی انتخاب شده و هم آن اشیا در کدام لایه‌ها و گروه‌ها قرار دارند.

برچسب‌های رنگی

به هر لایه رنگی از یک دنباله‌ی ثابت داده می‌شود (آبی روشن، قرمز، سبز، آبی، زرد و غیره، روی هم دوازده رنگ که با افزودن لایه‌های بیشتر از نو تکرار می‌شوند). آن رنگ برچسب لایه است. به‌صورت برچسب رنگی کنار نام لایه دیده می‌شود و به نشانه‌های انتخاب در پنل، همراه با برجسته‌سازی‌های انتخاب و کادر محدوده‌ای که روی بوم برای اشیای آن لایه کشیده می‌شود، رنگ می‌دهد. هدف شناسایی سریع است: وقتی چیزی را انتخاب می‌کنید و کادرش سبز ظاهر می‌شود، بی‌درنگ می‌دانید به لایه‌ی سبز تعلق دارد. پخش کردن یک سند در چند لایه‌ی خوش‌نام و با رنگ‌های متفاوت، پیگیری جای هر چیز را بسیار آسان‌تر می‌کند.

ماسک‌های برش و کدری

یک لایه یا گروه می‌تواند کدری و حالت ترکیب خودش را داشته باشد که هر دو در پنل شفافیت (پنجره › شفافیت، ⇧⌘F10) تنظیم می‌شوند. همین پنل محدود کردن ترکیب به گروه را دارد که حالت‌های ترکیب یک گروه را تنها با یکدیگر و نه با آنچه زیرشان است می‌آمیزد، و گروه حذفی را که در آن هر شیء گروه به‌جای آنکه اشیای پشت سرش از آن پیدا باشند، آن‌ها را می‌پوشاند. ماسک‌ها یک گام فراتر می‌روند و به یک شیء امکان می‌دهند تعیین کند اثرهای دیگر کجا، یا با چه شدتی، دیده شوند.

ماسک‌های برش

ماسک برش اثر را به اندازه‌ی یک شکل می‌بُرد. دو یا چند شیء را انتخاب کنید و شیء › ماسک برش › ساختن (⌘7) را برگزینید. بالاترین شیء انتخاب‌شده مسیر برش می‌شود و هر چه زیر آن است تنها درون آن شکل دیده می‌شود؛ بقیه بریده می‌شود. نتیجه یک گروه برش است که در پنل با نمادی خط‌چین کشیده می‌شود. آزاد کردن (⌥⌘7) آن را برمی‌گرداند و اشیا را پس می‌دهد. از آن برای بریدن یک عکس یا الگویی شلوغ به شکل دایره، یک حرف، یا هر طرحی که رویش می‌کشید استفاده کنید.

ماسک‌های کدری

ماسک کدری اثر را بر اساس روشنایی شیئی دیگر محو می‌کند. دو یا چند شیء را انتخاب کنید و شیء › ماسک برش › ساختن ماسک کدری را برگزینید، یا از ساختن ماسک در پنل شفافیت استفاده کنید. بالاترین شیء ماسک می‌شود: جایی که روشن است اثر زیرین کامل دیده می‌شود، جایی که تیره است اثر تا ناپدید شدن محو می‌شود و خاکستری‌های میانی شفافیت نسبی می‌دهند. آزاد کردن ماسک کدری دوباره آن را از هم جدا می‌کند. از گرادیانی سفید به سیاه به‌عنوان ماسک استفاده کنید تا تصویری را به سوی یک لبه محو کنید، یا وینیت‌ها و آمیختگی‌های نرمی بسازید که یک مقدار کدری تخت و یکسان نمی‌تواند بدهد.

سازمان‌دهی یک سند

کمی ساختار در آغاز، بعدها از جست‌وجوی فراوان جلوگیری می‌کند. چند عادت که ارزشش را دارند:

برای هر موضوع یک لایه

پس‌زمینه، اثر اصلی و متن را در لایه‌های جداگانه و نام‌دار نگه دارید. آن‌گاه می‌توانید یک بخش کامل از طراحی را با یک کلیک پنهان، قفل یا جابه‌جا کنید.

آنچه را دست نمی‌زنید قفل کنید

لایه‌های پیرامون لایه‌ای را که رویش کار می‌کنید قفل کنید تا کلیک یا کشیدنی ناخواسته به آن‌ها آسیب نزند، و هر وقت لازم شد با ⌥⌘2 دوباره بازشان کنید.

چیزهایی را که با هم جابه‌جا می‌شوند گروه کنید

بخش‌های یک جزء را در یک گروه پیوند دهید تا مانند یک شیء رفتار کند، و لایه‌ها را برای تقسیم‌بندی‌های بزرگ‌تر سند نگه دارید.

پیش از کشیدن، لایه‌ی فعال را تعیین کنید

ابتدا روی لایه‌ای که می‌خواهید به آن بیفزایید کلیک کنید، تا اثر تازه در جای درست بنشیند و نه روی هر چه آنجا بوده است.

بگذارید رنگ‌ها راهنمایتان باشند

به رنگ‌های لایه تکیه کنید: وقتی برجسته‌سازی یک انتخاب با برچسب رنگی یک لایه جور است، بی‌آنکه چیزی را باز کنید دقیقاً می‌دانید آن شیء کجاست.