نقاشی روی لایه‌های پیکسلی

یک سند Scissor می‌تواند پیکسل‌های نقاشی‌شده را در کنار مسیرها و متن‌های کشیده‌شده‌اش نگه دارد، پس یک فایل واحد می‌تواند بافتی نرم و قلم‌مویی، یک عکس و یک لوگوی تیز را با هم داشته باشد. این صفحه شرح می‌دهد لایهٔ پیکسلی چیست، چگونه روی آن نقاشی کنید، و چگونه به‌عنوان یک شیء در سند رفتار می‌کند.

پیکسل در برابر اثر برداری

یک سند Scissor دو نوع اثر را کنار هم نگه می‌دارد. مسیرها و متن کشیده می‌شوند: در هر اندازه‌ای تیز می‌مانند چون با شکلشان توصیف می‌شوند، و Scissor هر بار که بزرگ‌نمایی یا مقیاس می‌دهید آن‌ها را از نو می‌کشد. یک لایهٔ پیکسلی نقاشی می‌شود: شبکه‌ای از نقطه‌های رنگی است، مانند یک عکس یا نقاشی با قلم‌مو، و بزرگ کردنش به‌جای افزودن جزئیات، همان نقطه‌ها را درشت‌تر می‌کند. یک سند می‌تواند هر چند تا که بخواهید از هر کدام، به هر ترتیبی، داشته باشد و همه با هم در پنل لایه‌ها روی هم چیده می‌شوند.

وقتی یک شکل به‌تنهایی کافی نیست سراغ لایهٔ پیکسلی بروید: سایه‌ای که با دست نقاشی شده، بافتی زبر پشت متنی تمیز، لکه‌ای رنگ که لازم نیست مسیری قابل ویرایش باشد، یا روتوش روی عکسی جای‌گذاری‌شده. لوگوها، نمودارها و هر چیزی را که بعداً تغییر اندازه می‌دهید برداری نگه دارید، و برای بخش‌هایی که حس رنگ و قلم‌مو می‌خواهند از پیکسل استفاده کنید.

عکس جای‌گذاری‌شده چیزی مرتبط اما جداگانه است. فایل > جای‌گذاری… (⇧⌘P) تصویری موجود را به‌صورت تصویری جاسازی‌شده به سند می‌آورد؛ لایهٔ پیکسلی سطحی است که درون Scissor از صفر روی آن نقاشی می‌کنید. هر دو از پیکسل ساخته شده‌اند و از هر دو می‌توان با قطره‌چکان نمونه گرفت، اما فقط لایهٔ پیکسلی ضربه‌های قلم‌مو را می‌پذیرد.

ساختن لایهٔ پیکسلی

شیء > لایهٔ پیکسلی > لایهٔ پیکسلی تازه سطحی خالی که آرت‌بورد فعال را می‌پوشاند اضافه می‌کند. البته لازم نیست اول یکی بسازید: قلم‌مو را بردارید و نقاشی کنید، و Scissor همان لحظه که نخستین ضربه فرود می‌آید لایه را برایتان می‌سازد. در هر دو حالت لایه روی آرت‌بورد نگاشته می‌شود، پس پیکسل‌ها با هر وضوحی که ساخته شده باشند با آرت‌بورد هم‌تراز می‌شوند.

آن وضوح از تنظیم افکت‌های رستری در فایل > تنظیمات سند… (⌥⌘P) می‌آید: صفحه‌نمایش (72 ppi)، متوسط (150 ppi) یا بالا (300 ppi). تنظیم بالاتر به لایهٔ پیکسلی تازه نقطه‌های بیشتری در هر پوینت می‌دهد، تا کار قلم‌مو هنگام چاپ یا نمایش در اندازهٔ بزرگ نرم بماند. آن را پیش از ساختن لایه تنظیم کنید، چون تعداد پیکسل‌ها هنگام ساخته شدن سطح ثابت می‌شود.

در پوستهٔ مدرن، لایه را از نوار گزینه‌های ابزار هم می‌توانید اضافه کنید: وقتی قلم‌مو یا پاک‌کن پیکسلی فعال است، دکمهٔ لایهٔ پیکسلی تازه در انتهای نوار قرار دارد.

جای‌گذاری یک تصویر هم لایهٔ پیکسلی می‌سازد. تصویری را روی بوم رها کنید، از فایل > جای‌گذاری… استفاده کنید یا یکی را از کلیپ‌بورد بچسبانید، تا به‌جای تصویری قفل‌شده، به‌صورت لایهٔ پیکسلی قابل ویرایش در اندازهٔ خودش وارد شود — پس می‌توانید بی‌درنگ روی آن نقاشی کنید، ماسکش کنید، تنظیمش کنید و فیلتر بزنید. باز کردن یک تصویر با فایل > باز کردن سند تازه‌ای با یک آرت‌بورد به اندازهٔ تصویر می‌سازد که لایهٔ پیکسلی آن را پر کرده است. عکس‌های بسیار بزرگ برای جا شدن در سقف پیکسل‌ها کوچک می‌شوند. یک SVG برداری می‌ماند — مسیرهایش قابل ویرایش می‌مانند — پس فقط تصاویر بیت‌مپ (PNG، JPEG، GIF، WebP و مانند آن‌ها) به لایهٔ پیکسلی تبدیل می‌شوند.

یک فایل لایه‌دار .psd کامل‌تر وارد می‌شود: باز کردن آن پشته‌اش را به‌صورت لایه‌های پیکسلی جدا از نو می‌سازد، ماسک هر لایه را نگه می‌دارد، و متن، شکل‌ها و افکت‌های لایه را هم می‌آورد تا فایل نزدیک به همان شکلی برسد که در جای ساخته‌شدنش داشت، نه به‌صورت یک تصویر تخت. این کامل‌ترین راه ورود به کار پیکسلی است و هر آنچه در این صفحه آمده سپس بر لایه‌هایی که وارد می‌شوند اعمال می‌شود.

نقاشی

قلم‌مو و پاک‌کن پیکسلی

دو ابزار روی لایه‌های پیکسلی کار می‌کنند.

ابزار	کجا قرار دارد	چه می‌کند
ابزار قلم‌مو	هم‌خانه با قلم‌موی نقاشی (`B`) و قلم‌موی پرکننده (`⇧B`)	رنگی می‌گذارد که بخشی از تصویر می‌شود
ابزار پاک‌کن پیکسلی	هم‌خانه با پاک‌کن (`⇧E`)، قیچی و چاقو	رنگ را پاک می‌کند تا هر چه زیر آن است نمایان شود

برای رسیدن به هر کدام، ابزار نمایان در نوار ابزار را فشار دهید و نگه دارید، یا روی آن راست‌کلیک کنید، و ابزار پیکسلی را از فهرست برگزینید. آن‌ها را با همسایه‌های برداری‌شان اشتباه نگیرید: قلم‌موی نقاشی مسیری می‌کشد که بعداً می‌توانید شکلش را تغییر دهید، در حالی که قلم‌مو پیکسل‌هایی نقاشی می‌کند که نقطه‌هایشان دیگر قابل تغییر نیست. هر دو ابزار پیکسلی حلقه‌ای به اندازه‌ای که نقاشی می‌کنند روی بوم نشان می‌دهند و هر دو از نشانگر به‌علاوه‌ای استفاده می‌کنند.

برای نقاشی یا پاک کردن بکشید. اثر بی‌هیچ شکافی نشانگر را دنبال می‌کند، هر قدر هم سریع حرکت کنید، چون Scissor رشته‌ای از ضربه‌های گرد در امتداد خط می‌گذارد و حتی وقتی نشانگر می‌پرد فاصلهٔ آن‌ها را یکسان نگه می‌دارد. پاک‌کن پیکسلی به‌جای رنگ کشیدن روی تصویر، آلفا را برمی‌دارد، پس آنچه پاک می‌کند کاملاً شفاف می‌شود؛ کاشی‌ای که کاملاً پاک شود کنار گذاشته می‌شود، پس پاک کردن حجمی باقی نمی‌گذارد.

نقاشی با رنگ پرشدگی

قلم‌مو با رنگ پرشدگی فعلی نقاشی می‌کند. آن را همان‌طور تنظیم کنید که هر پرشدگی دیگری را: پنل رنگ، یک نمونه‌رنگ، یا وقتی قلم‌مو در پوستهٔ مدرن فعال است، خانهٔ رنگ در نوار گزینه‌های ابزار. اگر پرشدگی خالی باشد قلم‌مو به رنگ خط دور برمی‌گردد، و اگر هیچ رنگی نباشد به سیاه. وقتی می‌خواهید با رنگی که از پیش گذاشته شده هماهنگ شوید، با قطره‌چکان رنگی را مستقیم از یک لایهٔ پیکسلی بردارید.

اندازه، سختی و جریان

وقتی قلم‌مو یا پاک‌کن پیکسلی فعال است، نوار گزینه‌های ابزار تنظیماتی را که به اثر شکل می‌دهند در خود دارد. این تنظیمات در ترجیحات شما هم ذخیره می‌شوند، پس از یک نشست به نشست بعد منتقل می‌شوند.

اندازه: قطر قلم‌مو، از 1 تا 2500 پیکسل. [ را بزنید تا قلم‌مو کوچک‌تر شود و ] را تا بزرگ‌تر شود؛ هر بار فشردن اندازه را یک‌پنجم تغییر می‌دهد، پس گام همراه قلم‌مو بزرگ می‌شود. حلقهٔ روی بوم اندازهٔ فعلی را نشان می‌دهد.
سختی: جایی که لبه شروع به محو شدن می‌کند، به‌صورت درصد. در 100% لبه تیز است؛ آن را کمتر کنید تا ضربه به سمت لبه‌اش با افتی نرم و بدون حلقهٔ آشکار نرم شود. برای سایه‌ها و درخشش‌ها از قلم‌موی نرم و برای شکل‌های توپر از قلم‌موی سخت استفاده کنید.
جریان: اینکه هر ضربه چقدر رنگ بگذارد، فقط برای قلم‌مو. زیر 100%، رنگ با هر بار گذشتن دوباره از یک ناحیه کم‌کم انباشته می‌شود که برای سایه‌زنی و ترکیب‌های آرام مناسب است. پاک‌کن پیکسلی کنترل جریان ندارد.

روشن‌کردن، تیره‌کردن و اسفنج

سه قلم‌موی روتوش به‌جای گذاشتن رنگ، روی پیکسل‌هایی که از پیش وجود دارند کار می‌کنند و یک خانه از نوار ابزار را با هم شریک‌اند. مانند قلم‌مو نقاشی می‌کنند — با همان اندازه، سختی و حلقهٔ روی بوم — و با هر بار گذشتن دوباره از یک ناحیه انباشته می‌شوند، پس لمسی سبک تدریجی است و لمسی محکم سریع.

روشن‌کردن: هر جا نقاشی کنید روشن می‌کند، سایه‌ها را بالا می‌آورد و نقاط روشن می‌افزاید.
تیره‌کردن: هر جا نقاشی کنید تیره می‌کند، سایه‌ها و لبه‌ها را عمیق‌تر می‌کند.
اسفنج: اشباع را بالا می‌برد و هر چه بیشتر از رویشان بگذرید رنگ‌ها را پررنگ‌تر می‌کند.

هر کدام پیکسل‌های شفاف را دست‌نخورده می‌گذارد، وقتی انتخابی تنظیم شده درون آن می‌ماند، و کل ضربه در یک گام واگرد می‌شود.

سطل، شکل‌ها و گرادیان‌ها

نقاشی فقط قلم‌مو نیست. روی یک لایهٔ پیکسلی سه ابزار دیگر هم رنگ می‌گذارند: سطل رنگ ناحیه‌ای پیوسته با رنگ مشابه را از جایی که کلیک می‌کنید پر می‌کند؛ ابزارهای شکل به‌جای کشیدن مسیر، یک مستطیل، بیضی، ستاره یا چندضلعی را مستقیماً در پیکسل‌ها مهر می‌زنند؛ و ابزار گرادیان ترکیبی خطی یا شعاعی را روی سطح نقاشی می‌کند. هر کدام انتخاب فعلی را رعایت می‌کند، پس می‌توانید یک پرشدگی یا گرادیان را به ناحیه‌ای برگزیده محدود کنید.

انتخاب پیکسل‌ها

یک انتخاب پیکسلی — یک کادر انتخاب — هر نقاشی و ویرایشی را مانند یک شابلون به ناحیهٔ درون خود محدود می‌کند. سه ابزار آن را می‌سازند که خانهٔ انتخاب پیکسلی را با هم شریک‌اند: کادر انتخاب مستطیلی و بیضوی، و کادر انتخاب کمندی آزاد که با دست آن را می‌کشید. برای کشیدن یک انتخاب بکشید؛ یک کشیدن ساده انتخاب فعلی را جایگزین می‌کند.

انتخاب خودکار به‌جای شکل بر اساس رنگ انتخاب می‌کند: روی یک لایهٔ پیکسلی کلیک کنید تا لکهٔ رنگی پیوستهٔ پیرامون جای کلیک را بگیرد و طرح مورچه‌های رژه‌رو را دور آن بکشد — برای برداشتن یک پس‌زمینهٔ تخت یا یک ناحیهٔ رنگی کاربردی است. اینکه رنگی چقدر باید نزدیک باشد تا گرفته شود، رواداری در گزینه‌های انتخاب خودکار است، همان تنظیمی که روی اشیای برداری به کار می‌برد؛ برای گرفتن بیشتر آن را بالا ببرید و برای ماندن در تطابقی نزدیک پایین بیاورید. حفره‌های درون لکه از انتخاب کنار گذاشته می‌شوند.

انتخاب‌ها ترکیب می‌شوند، پس یک شکل را می‌توان از چند کشیدن یا کلیک ساخت: ⇧ را نگه دارید تا به انتخاب افزوده شود، ⌥ را تا کاسته شود، و هر دو را با هم تا فقط هم‌پوشانی بماند — کادرهای انتخاب و انتخاب خودکار همه به یک شکل ترکیب می‌شوند. انتخاب > همه (⌘A) همهٔ پیکسل‌ها را انتخاب می‌کند، انتخاب > معکوس کادر را وارونه می‌کند، و لغو انتخاب — ⌘D روی لایهٔ پیکسلی — آن را کنار می‌گذارد. طرح مورچه‌های رژه‌رو انتخاب را روی بوم نشان می‌دهد.

جابه‌جایی، بریدن و رونوشت پیکسل‌ها

وقتی انتخابی تنظیم شده، ابزار انتخاب پیکسل‌های درون آن را جابه‌جا می‌کند: از درون کادر بکشید تا رنگ انتخاب‌شده برداشته شود و حرکت کند، جای قبلی‌اش پاک شود و کادر هم همراهش برود. هنگام کشیدن ⌥ را نگه دارید تا نسخهٔ اصلی سر جایش بماند و یک نسخه جابه‌جا شود.

ابزارهای تبدیل هم روی انتخاب کار می‌کنند. وقتی کادری تنظیم شده، کادر محدودهٔ ابزار انتخاب و ابزار تبدیل آزاد (E) کادر انتخاب را در بر می‌گیرند نه کل لایه را، پس می‌توانید فقط همان بخش تصویر را مقیاس دهید، بچرخانید یا جابه‌جا کنید؛ شیء > تبدیل و کلیدهای جهت‌نما هم به همین شکل روی آن عمل می‌کنند. پیکسل‌های برداشته‌شده در حین کار بالای لایه شناورند، پس می‌توانید بارها و بارها آن‌ها را بکشید بی‌آنکه جزئیاتی از دست برود. Enter را بزنید، ابزار دیگری بردارید یا انتخاب تازه‌ای بسازید تا آن‌ها را بنشانید، که یک گام واحد برای واگرد است، یا Escape را بزنید تا همه‌چیز به جای قبلی‌اش برگردد. جابه‌جایی با پیکسل‌های کامل آن‌ها را دقیقاً همان‌طور که بودند نگه می‌دارد؛ مقیاس دادن یا چرخاندن یک بار، هنگام نشاندن، آن‌ها را بازنمونه‌برداری می‌کند.

اعوجاج آزاد و اعوجاج پرسپکتیو ابزار تبدیل آزاد هم روی پیکسل‌ها کار می‌کنند، روی یک کادر انتخاب یا روی کل لایه: گوشه‌ای از کادر را بکشید (یا در حالت تبدیل آزاد هنگام کشیدن یک گوشه ⌘ را نگه دارید) تا تصویر از حالت راست خارج شود، مثلاً برای جا دادن یک عکس روی صفحه‌نمایش یا تابلویی که از زاویه دیده می‌شود. هنگام کشیدن، Scissor پیش‌نمایشی سریع به اندازهٔ صفحه نشان می‌دهد تا حتی روی عکسی بزرگ هم روان بماند؛ خود پیکسل‌ها یک بار، با وضوح کامل، وقتی Enter را بزنید یا ادامه دهید کشیده می‌شوند و کادر انتخاب شکل تازه را دنبال می‌کند.

رونوشت (⌘C) و برش (⌘X) روی پیکسل‌های درون یک کادر انتخاب کار می‌کنند: رونوشت لایه را همان‌طور که هست باقی می‌گذارد، برش پیکسل‌ها را بیرون می‌آورد. چسباندن (⌘V) آن‌ها را روی یک لایهٔ پیکسلی تازه درست بالای لایه‌ای که از آن آمده‌اند، دقیقاً در همان جا، قرار می‌دهد تا جداگانه جابه‌جا یا تبدیل شوند. همین فرمان‌ها در ساخت > لایهٔ پیکسلی هم هستند، و انتخاب فرمان‌های سطح را هم هدایت می‌کند: پر کردن با رنگ پرشدگی فقط ناحیهٔ انتخاب‌شده را پر می‌کند، پاک کردن و حذف آن را پاک می‌کنند، و بدون انتخاب هر کدام روی کل لایه عمل می‌کند.

تنظیمات رنگ

زیرمنوی شیء > لایهٔ پیکسلی > تنظیمات رنگ رنگ یک لایهٔ پیکسلی را روتوش می‌کند و وقتی انتخابی تنظیم شده به آن محدود می‌ماند. هر کدام پنجره‌ای باز می‌کند که هنگام کشیدن لغزنده‌ها روی بوم پیش‌نمایش می‌دهد.

روشنایی / کنتراست، سطوح: روشنایی و کنتراست کلی را تنظیم کنید، یا برای کنترل دقیق‌تر تُن، نقطهٔ سیاه، نقطهٔ سفید و گاما را از نو نگاشت کنید.
فام / اشباع، سرزندگی: فام را جابه‌جا کنید و اشباع را در سراسر تصویر بالا یا پایین ببرید، یا از سرزندگی برای تقویت رنگ‌های کدر استفاده کنید و رنگ‌های از پیش زنده را دست‌نخورده بگذارید.
توازن رنگ: تُن‌های میانی را به سمت فیروزه‌ای یا قرمز، سرخابی یا سبز، زرد یا آبی ببرید.
نگاشت گرادیان: لایه را بر اساس روشنایی‌اش دوباره رنگ کنید، سایه‌ها را به یک رنگ و روشنی‌ها را به رنگی دیگر نگاشت کنید.
بی‌رنگ‌سازی، معکوس: همهٔ رنگ را به خاکستری ببرید، یا هر رنگ را به رنگ مخالفش برگردانید.
آستانه، پوستری‌سازی: تصویر را در سطحی برگزیده به سیاه و سفید خالص، یا به تعداد اندکی تُن در هر کانال کاهش دهید.

فیلترها

زیرمنوی فیلترها خود پیکسل‌ها را تغییر شکل می‌دهد، باز هم درون انتخاب.

تاری گاوسی: لایه را به اندازه‌ای یکنواخت و قابل تنظیم نرم می‌کند.
وضوح، ماسک وضوح: جزئیات را تیزتر می‌کنند — ماسک وضوح کنترل بر شعاع، مقدار و آستانه‌ای می‌دهد که نواحی تخت و نویز ریز را در امان نگه می‌دارد.
پیکسلی‌سازی: تصویر را برای ساختن موزاییک به کاشی‌های مربعی تقسیم می‌کند.
افزودن نویز: دانه‌هایی روی رنگ می‌پاشد.
یافتن لبه‌ها، برجسته‌سازی: جاهایی را که رنگ تغییر می‌کند به‌صورت خطوط روشن روی زمینهٔ تیره، یا به‌صورت نقش برجستهٔ خاکستری ردگیری می‌کنند.

فیلترها > پیش‌نمایش افکت‌ها لایهٔ شما را به‌صورت شبکه‌ای از تصویرک‌های زنده نشان می‌دهد که روی هر کدام یک تنظیم یا فیلتر اعمال شده است، تا بتوانید با چشم انتخاب کنید نه با نام. انتخاب یک تصویرک پنجره را باز نگه می‌دارد. تنظیمات افکت کنار شبکه ظاهر می‌شوند و بوم هنگام تغییر آن‌ها نتیجه را پیش‌نمایش می‌دهد. تا روی اعمال کلیک نکنید (یا Enter را نزنید) چیزی اعمال نمی‌شود. لغو یا Esc تصویر را برمی‌گرداند و یک واگرد افکت اعمال‌شده را برمی‌دارد. می‌توانید پنجره را از عنوانش بکشید تا بوم پشت آن را ببینید.

واگرد سریع و کاشی‌محور

کل یک ضربه، هر قدر هم که بلند بوده باشد، در یک گام واگرد می‌شود: یک بار ⌘Z را بزنید تا آخرین اثر از بین برود، و ⇧⌘Z آن را برمی‌گرداند. اگر نخستین ضربه مجبور به ساختن لایه‌اش شده بود، آن لایه همراه ضربه برمی‌گردد و خالی باقی نمی‌ماند.

در پشت صحنه، لایهٔ پیکسلی به‌صورت شبکه‌ای از کاشی‌های کوچک نگه داشته می‌شود و یک ضربه فقط کاشی‌هایی را که واقعاً لمس کرده کپی می‌کند. واگرد، عکس‌های فوری کامل از سند نگه می‌دارد، اما یک ضربه فقط به اندازهٔ کاشی‌های خودش هزینه دارد نه کل سطح، پس نقاشی روی لایه‌ای بزرگ سریع می‌ماند و یک نشست طولانی کار با قلم‌مو حافظه را پر نمی‌کند. نواحی تخت تک‌رنگ فشرده ذخیره می‌شوند، پس لایه‌ای که بیشترش یک رنگ است تقریباً جایی نمی‌گیرد.

رفتار با لایهٔ پیکسلی مانند هر شیء دیگر

لایهٔ پیکسلی یک شیء در سند است، پس هر چه از پیش می‌دانید در موردش صدق می‌کند. آن را انتخاب کنید، جابه‌جا کنید، و از شیء > تبدیل، کادر محدوده یا ابزار تبدیل آزاد مقیاس دهید، بچرخانید، قرینه کنید یا کج کنید. بدون کادر انتخاب، کادر محدوده پیکسل‌های نقاشی‌شدهٔ لایه را در بر می‌گیرد نه کل سطحش را، و تبدیل روی همان پیکسل‌ها کار می‌کند: جابه‌جایی آن‌ها را دست‌نخورده نگه می‌دارد، در حالی که مقیاس دادن یا چرخاندن وقتی Enter را بزنید، ابزار دیگری بردارید یا چیز دیگری انتخاب کنید در پیکسل‌ها ثابت می‌شود، تا لایه راست بماند و ضربهٔ قلم‌موی بعدی درست و رو به بالا فرود آید. کدری آن را تنظیم کنید و از پنل شفافیت یکی از شانزده حالت ترکیب را به آن بدهید تا رنگ نقاشی‌شده روی اثر کشیده‌شدهٔ زیرین بنشیند. کلیک فقط جایی لایه را برمی‌گزیند که رنگ دارد، پس گوشه‌ای شفاف اجازه می‌دهد مستقیم روی هر چه زیر آن است کلیک کنید. تکثیر یک لایهٔ پیکسلی را مانند هر شیئی کپی می‌کند — با هزینهٔ کم، چون نسخه تا وقتی یکی از کاشی‌ها نقاشی نشده، کاشی‌هایش را با اصل شریک است.

شیء > لایهٔ پیکسلی > ادغام با پایینی یک لایهٔ پیکسلی را روی لایهٔ پیکسلی درست زیر آن تخت می‌کند و لایهٔ بالایی را حذف می‌کند، و یک لایهٔ واحد با ترکیب هر دو باقی می‌گذارد. اگر لایه‌ها تبدیل‌های متفاوتی داشته باشند — مثلاً یکی چرخانده شده باشد — لایهٔ بالایی هنگام ادغام در شبکهٔ لایهٔ پایینی بازنمونه‌برداری می‌شود.

دو فرمان یک‌جا روی کل سطح عمل می‌کنند:

شیء > لایهٔ پیکسلی > پر کردن با رنگ پرشدگی: کل سطح را با رنگ پرشدگی فعلی پر می‌کند. برای گذاشتن یک لایهٔ پایه پیش از نقاشی روی آن، یا پر کردن لایه‌ای که پشت اثرهای دیگر قرار گرفته سراغ آن بروید.
شیء > لایهٔ پیکسلی > پاک کردن: سطح را بدون حذف لایه خالی می‌کند، تا بتوانید نقاشی را از نو آغاز کنید و جای لایه، تبدیل، کدری و حالت ترکیبش را نگه دارید.

هر دو فرمان زیر افکت > لایهٔ پیکسلی هم آمده‌اند.

ماسک‌های لایه

ماسک لایه بخش‌هایی از یک لایهٔ پیکسلی را بدون حذفشان پنهان می‌کند: لایه جایی که ماسک سفید است نمایان می‌شود و جایی که سیاه است پنهان، با خاکستری‌های میانی برای شفافیت نسبی. چون چیزی پاک نمی‌شود، می‌توانید هر چند بار که بخواهید ماسک را رفت‌وبرگشت نقاشی کنید. فرمان‌ها زیر شیء > لایهٔ پیکسلی هستند.

افزودن ماسک لایه: ماسکی می‌چسباند که در آغاز همه‌چیز را نشان می‌دهد و آمادهٔ نقاشی است.
افزودن ماسک لایه از انتخاب: ماسک را از انتخاب پیکسلی فعلی می‌سازد: آنچه درون است می‌ماند و آنچه بیرون است پنهان می‌شود. راهی سریع برای بریدن یک شکل از عکس به شکلی غیرمخرب.
ویرایش ماسک: نقاشی روی ماسک را روشن و خاموش می‌کند. وقتی روشن است، قلم‌مو، پاک‌کن و سطل رنگ به‌جای لایه روی ماسک نقاشی می‌کنند: با سیاه (یا رنگی تیره) برای پنهان کردن، با سفید برای نمایان کردن و با خاکستری برای محو کردن نقاشی کنید. قلم‌مو از روشنایی رنگ پرشدگی فعلی استفاده می‌کند، پس سیاه پنهان می‌کند و سفید نشان می‌دهد.
اعمال ماسک لایه: ماسک را برای همیشه در لایه ثابت می‌کند — پیکسل‌های پنهان شفاف می‌شوند — و ماسک را حذف می‌کند.
حذف ماسک لایه: ماسک را دور می‌اندازد و کل لایه را دوباره دست‌نخورده نشان می‌دهد.

لایهٔ ماسک‌دار با ماسکِ اعمال‌شده خروجی گرفته و ذخیره می‌شود و مانند هر لایهٔ دیگری ترکیب و تبدیل می‌شود.

تبدیل اثر برداری به پیکسل: رستری‌سازی

شیء > رستری‌سازی انتخاب فعلی را با تصویری جاسازی‌شده از خودش جایگزین می‌کند و مسیرها، متن و هر افکتی را در پیکسل‌های ثابت می‌پزد. وقتی می‌خواهید یک نتیجهٔ برداری دیگر قابل ویرایش نباشد، وقتی رفتار با یک افکت به‌صورت تصویری تخت آسان‌تر است، یا برای تحویل قطعه‌ای که باید همه‌جا یکسان دیده شود بی‌آنکه ساختار زنده‌اش را همراه داشته باشد، از این استفاده کنید. نتیجه تصویری جاسازی‌شده است نه لایهٔ پیکسلی قابل نقاشی، پس اگر ممکن است دوباره به ویرایش نیاز داشته باشید، یک نسخه از اثر اصلی نگه دارید. نما > پیش‌نمایش پیکسلی (⌥⌘Y) اجازه می‌دهد پیش از قطعی کردن ببینید اثر برداری چگونه روی شبکهٔ پیکسل‌ها می‌نشیند.

ذخیره و خروجی

اسناد .cut لایه‌های پیکسلی را همراه بقیهٔ اثر نگه می‌دارند، به‌گونه‌ای فشرده که نواحی تخت تقریباً جایی نگیرند و دقیقاً همان‌طور که نقاشی شده‌اند دوباره باز شوند.

نحوهٔ خروج لایه‌های پیکسلی از سند به قالب بستگی دارد:

PNG، JPEG و WebP: کل سند را به پیکسل تخت می‌کنند، پس کار نقاشی‌شده و کشیده‌شده در یک بیت‌مپ ادغام می‌شوند. PNG می‌تواند شفافیت را نگه دارد؛ برای نتیجه‌ای تیزتر با @2x خروجی بگیرید.
SVG و PDF: سطح نقاشی‌شده را به‌صورت تصویری جاسازی‌شده در میان اثر برداری می‌نویسند، تا سندی که کار کشیده‌شده و نقاشی‌شده را با هم دارد به‌صورت یک فایل منتقل شود و شکل‌هایش همچنان تیز بمانند.

چون رستر و برداری در یک سند زندگی می‌کنند و با هم خروجی گرفته می‌شوند، می‌توانید یک اثر را به شیوهٔ طبیعی بسازید: شکل‌ها و متن تمیز به‌صورت برداری، و بخش‌هایی که حس رنگ و قلم‌مو می‌خواهند، یک درخشش نرم، یک آب‌رنگ بافت‌دار، یک عکس روتوش‌شده، به‌صورت لایه‌های پیکسلی که در میانشان چیده شده‌اند.